Vorig weekend ging ik met een aantal jagers mee op jacht in Frankrijk. Het stond al lang op de verlanglijst om zo’n dag eens mee te maken, zeker met de vele jagers in de familie. Bovendien zou ik er zeker een foto kunnen nemen voor één van de opgelegde thema’s van de academie te Mechelen. Met dat in’t achterhoofd was ik vroeg mee op de baan om aan het Domaine du Marais in Noord-Frankrijk bij dageraad aan te komen.

Na een aperitief op nuchtere maag en een uitgebreid ontbijt volgde een briefing voor de 30-tal bijna uitsluitend Vlaamse jagers. Vanwege de slechte weersomstandigheden van de afgelopen dagen zouden die strenger zijn dan gewoonlijk. Rondlopen en gaan staan waar ik de beste foto’s zou kunnen nemen zat er al niet in. Omdat het ook geen evidente omstandigheden waren, had ik het fotomateriaal ook tot het minimum herleid. Hoe minder sleurwerk, hoe beter. Hoewel een mega-zoomlens wel handig zou zijn om de vogel in de vlucht te kunnen ‘schieten’, net op voorhand dat die al dan niet zou worden geraakt, was de breedhoek lens een meer verstandige keuze om me van dichtbij op de landschappen en de mensen zelf te concentreren. Geen close-ups en details van de beesten, maar wel trachten een beeld te schetsen van de jagers, de entourage en sfeer.

Het ontbijt liep behoorlijk uit en het was uiteindelijk pas tegen 12u dat de eerste schoten werden gelost tijdens de 5 geplande ‘tracks’ van die dag. Al snel viel op dat jagen nog langer meer wachten is dan ik me had kunnen inbeelden. Er werd heel wat afgeschoten, maar uiteindelijk had ik toch meer geschoten dan alle jagers bij elkaar.  Hierbij alvast een kleine impressie van de dag. Een update met meer foto’s volgt later nog in functie van academische feedback.

Heb je een download code ontvangen? Download jouw foto’s op de download pagina.

Het is al een jaar geleden dat Vik werd verwelkomd. Een jaar dat ongelooflijk snel is voorbij gevlogen en Vik al een heel stuk groter is geworden. Schattig is hij nog helemaal, maar op een geheel andere manier. Afgelopen weekend mocht hij zijn eerste kaarsje uitblazen met de grootouders en overgrootouders, meter en peter die hier uiteraard niet mochten bij ontbreken.

In plaats van blazen werd de kaars met de vingers uitgedaan, maar dat kon hem niet deren. De slagroom, die smaakte anders wél goed, zelfs moest hij zichzelf daar zo goed als helemaal mee insmeren.

De foto’s in deze post dateren al van mei 2011, het is met schaamrood op de wangen dat ik moet bekennen dat al die tijd, de foto’s van het bezoek aan de luchthaven wachtten om nog maar bekeken te worden. Niet puur vanwege tijdsgebrekt, maar meestal als ik er mij dan al wou aanzetten, kwam er toch iets tussen.

Zaterdag 14 mei 2011 trokken we met een kleine delegatie dol-enthousiaste Lenskers naar het vliegveld van Brussels Airport. Zaventem klinkt het in de volksmond. Eén van onze leden, Marc Tilkens, die op de luchthaven werkt had het zowaar in orde gekregen om de nodige toelatingen te verkrijgen om er een rondleiding te krijgen. Niet voor de hand liggend op een locatie als deze waar dagelijks duizenden passagiers passeren en de veiligheidsmaatregelen niet min zijn. De briefing was best wel uitgebreid, waar op te letten. Geen passagiers fotograferen, niet in de weg lopen, fluo vest altijd aanhouden, in groep blijven enz. Aanvankelijk zat de vrees er danig in dat we voor elkaars voeten zouden lopen op de tarmac. Maar al snel bleek dat nog mee te vallen.

We kregen de kans om foto’s te nemen rond een vliegtuig dat werd geprepareerd. Best indrukwekkend om onder de buik van een vliegtuig te kunnen doorwandelen of zo’n motor eens van nabij te bestuderen. Vervolgens stelden we ons op langs diverse plaatsen van de runway, aanvankelijk waar er werd getaxied, maar vervolgens ook op de plaats waar de take-of plaats vindt. Wellicht een droom voor vliegtuigspotters om de ijzeren vogels op luttlele meters te zien passeren. Maar ook voor iemand die niets van vliegtuigen kent, een erg fijne ervaring.

Vervolgens gingen we nog langs Sabena Technics waar het onderhoud van de vliegtuigen gebeurt. Dat liet ons toe om een vliegtuig van nog dichterbij te bestuderen en ook eens een kijkje te nemen in de cockpit.

Om helemaal in schoonheid de voormiddag af te sluiten, gingen we bovenop de oude controletoren waar we op de ballustrade een indrukwekkend zicht op de hele luchthaven kregen. De grijze ochtendlucht was ondertussen volledig weggetrokken en de witte wolken en blauwe lucht lachten ons toe… Een overzicht van de betere foto’s:

English version:

These photos date back from May 2011, when I went to visit the national airport in Brussels and have a look ‘behind-the-scenes’. Actually, the behind-the-scenes was really on the tarmac, around the embarking airplanes being prepared for their next flight. Thanks to Marc, employee at the airport and a member of the local photo community Lenske Boortmeerbeek, we got the privilege to have this highly exclusive tour. Of course there were some rules. There were some restricted areas, we had to stay together and not wander of. We always had to carry our yellow jackets, even on the bus. There were lines not to be crossed and taking photos of any traveller was strictly forbidden. No problem at all since many of us came especially for the planes. 

It was clear that taking pictures in a still rather narrow area with 20 other photographers wasn’t very easy. And it made the security from time to time pretty nervous. Many thanks for their patience and assistance as some even helped us get better angles. Although the morning started with very grayish weather, we were lucky to have the blue skies and very nice white clouds later in the morning. Highlights of the day: standing next to the runway to capture planes landing and taking of. And the beautiful view from the old (and no longer in use) control tower. 

Nog een “specialleke” om mee af te sluiten:

This photo, taken from a balloon flight above “Hageland” in Belgium during spring in 2010, recently got nominated by the Black & White Spider Awards. This award, is the leading international award only for black & white photography, with judges ranging from Tate Gallery (London), Sotheby’s Institute of Art (London), Magnum Photos (New York) and many more international acclaimed photo related organizations.

Titled ‘Hope’, I received this nomination in the category ‘Nature‘.

This is my second nomination in this contest. Last year, ‘Framed‘, got a nomination in the category silhouette.

English version below

De avond (en nacht) voordien werd er nog geducht gefeest op de Dijlefeesten te Mechelen. Terwijl de meeste feestvierders de volgende dag wellicht nog in hun bed lagen of stilletjes aan het ochtendgloren aanschouwden, kwam er vanuit Vilvoorde een groot stalen monster het station van Mechelen binnengerold. Het was ook op pas vroeg in de ochtend dat me dit werd getipt, maar voor zo’n kans sta je uiteraard maar al te graag op.

Niet goed wetende wat te verwachten, zat ik als eerste al klaar op perron 2 te Mechelen. Het zou nog 15 minuten wachten zijn tot de stoomtrein zou arriveren, maar toeristen of liefhebbers waren nog helemaal niet te zien. De stille hoop om de trein vanop een leeg perron te kunnen fotograferen werd echter snel de kop ingedrukt, toen al druppelgewijs de ene fotograaf na de andere, al dan niet met kind of kleinkind op de uitkijk kwam staan. Daar ging mijn plan.

Het was alsof de tijd even bleef stilstaan wanneer met de nodige stoom en het onvermijdelijke lawaai de stoomtrein Mechelen station binnenreed. Vijftien minuten zou de trein hier stationneren om vervolgens de reis verder te zetten richting Dendermonde. Meer dan voldoende tijd om het langs alle kanten te aanschouwen, hoewel er telkens meer en meer mensen zich rond de locomotief drongen. Foto’s nemen vanop perron 2 bleek al snel geen verstandige keuze te zijn. Bovendien hinderde het perron het mooie zicht op de grote wielen en het statige ijzerwerk. Veranderen van perron was een verstandige keuze: een veel mooier zicht en het gaf zelfs de mogelijkheid om de trein met minder storende objecten te fotograferen. In plaats van de “hey, gaat eens opzij” van perron 2, werd er op perron er wel met iets meer respect gehandeld en op vriendelijke manier gebaren uitgewisseld om een stapje opzij te zetten. De wat oudere man met voor minstens een paar duizend euro aan fotogerief, dwingt nog het meeste respect af .Hij is niet eens een fotograaf maar in de eerste plaats een treinspotter. Ja-knikken en ondertussen niets begrijpen van alle nummers, namen en bestemmingen die hij vanuit zijn hoofd weet op te noemen. Ieder zijn hobby.

English

The night before I was attending a late party in the center of Mechelen, but while other party goers were most likely still in their bed, this huge monster of steel and steam arrived in the railway station of Mechelen. I was tipped very late about it’s arrival, but this unique moment couldn’t be missed of course.

Although I was 15 minutes early and at first there seemed to be no other photographers waiting for this steam train to arrive, the platform was filled with all different kind of people in absolutely no time. The plan of photographing the train with an empty platform wouldn’t be possible. But standing on platform 2 wasn’t a wise choice as it noticed very soon. First of all because of the crowd, secondly: you can’t see the beauty of the wheels and all the hot iron when the platform blocks out it’s view. 

I fast changed to the other platform where I had a much better view and where other people were much more friendly too. On the other side, people were not asking to get out of the way, they were rather saying, or even shouting it.  After the train left, I had a small conversation with an older man with a very decent camera. Not a photographer as it seemed, but a ‘train spotter’. Talking in terms of numbers and timetables, I nodded my head and wished him a good day.

English version below

Het is een quasi jaarlijkse traditie geworden om op de Weifuif in Hever foto’s te nemen van het publiek en de organisatie de avond zelf. Maar dé moeilijkste foto wordt telkens enkele maanden op voorhand genomen: de koe foto van de affiche. Naar goede traditie staat er telkens een koe op de affiche en sinds 2009 mocht ik deze foto telkens nemen.

Eenvoudiger dan het lijkt want een goede koe foto moet aan enkele voorwaarden voldoen:

• voldoende witruimte voor opmaak
• lichaam van koe staat liefst in profiel
• koe kijkt in de lens
• kop moet opsteken (mag bijvoorbeeld niet aan’t eten zijn)
• één koe moet prominent aanwezig zijn, andere koeien op achtergrond

Om het nog wat moeilijker te maken werd besloten om dit jaar een extra element aan de foto toe te voegen: een knalrode Porsche traktor die mee op de foto moest staan. En dan begint de miserie: Heverse koeien zijn nieuwsgierige koeienbeesten die zich niet zomaar laten leiden. De dag dat deze foto’s genomen werden, was ook één van de warmste lentedagen: geen wolkje aan de lucht, een harde zon die voor onaangename schaduwen zorgde. Het was met andere woorden constant rondlopen, koeien uitkiezen, proberen op de juiste plaats te krijgen en ondertussen uitkijken om niet in een grote, verse koeienvlaai te trappen.

Enkele sfeerbeelden tijdens de photoshoot: De eerste foto werd uiteindelijk verkozen tot de Weifuif koe anno 2011, die je binnenkort op de affiche zal terugvinden. En de weifuif zelf? Die gaat door op 19 augustus, zet het alvast in uw agenda en kom zeker eens langs!

English version

It’s an annual tradition to photograph the crowd at the local Weifuif in Hever. And so it’s becoming the tradition to make the invitation photo for this yearly event.  The cow photo is taken every year a few months before the actual event. Every year, it’s one of the hardest tasks to accomplish, also because there are a few conditions to make a winning shot:

• keep enough white-space for the lay-out
• the cow has to be in profile, not head-on; body must be seen
• the cow should look into the direction of the lens
• head should be lifted (not eating grass)
• at least one cow should be prominent, others can be in the shot too, but must be in the background.

English version below

Deel 2 in de reeks foto’s uit Barcelona is een selectie van de Torre de Calatrava, of beter gezegd: Torre Telefónica. Deze toren werd gebouwd om de televisie beelden door te sturen van de Olympische Spelen in 1992 te Barcelona en werd ontworpen door de bekende ontwerper Santiago Calatrava. Met zijn 130 meter hoogte torent die hoog boven Barcelona uit, een blikvanger die je vanop quasi elke plaats kan zien.

In mijn poging om deze toren op een niet alledaagse manier vast te leggen, koos ik voor de vaste 50mm lens en zette ik het diafragma op 11. Niet in- of uitzoomen, niet spelen met scherpte-diepte. Puur compositie maken, en aanpassen. Viel dat tegen? Dat kan je wel zeggen: de verschroeiende zon zorgde voor harde schaduwen, de toren bleek met zijn uitzinnige vorm niet zo eenvoudig in beeld te brengen. Altijd stak er op de achtergrond wel iets uit. En eigenlijk kan je omwille van de constructie er rond niet dicht genoeg geraken.

Iets uit geleerd? Uiteraard! Composities maken moet je leren en als je denkt dat je het kan, moet je jezelf nieuwe grenzen opleggen. Stel je eigen kennis in vraag en vergeet alles wat je denkt te weten. Alleen zo leer je bij. Voor herhaling vatbaar dus!

English version

Part 2 from the Barcelona selection brings us to the Torre de Calatrava, aka Torre Telefónica. This tower was built to transfer the television images from the Olympic Games in 1992 and was beautifully designed by designer Santiago Calatrava. 130 meter high, this tower is a must-see that can be seen from almost every single place in Barcelona.

In order to make something more original out of it, I decided to photograph this tower in a technical very limiting way: fixed 50mm lens, aperture set on 11. Not being able to zoom in or out. Just try out different compositions and conquer the hard shadows and hot sun. 

It’s a good lesson for other fellow photographers, limit your gear and do something that at first seems impossible. The result might be more interesting than you expected it to be. So I thought so from mine at least.

Het imposante MACBA (Museu d’art contemporani de Barcelona) is een indrukwekkend en heel erg stijlvol wit gebouw in het oude stadscentrum van Barcelona. Vooral prachtig wanneer het zonlicht langs de grote raampartijen naar binnen valt en het stijlvolle witte interieur helemaal laat opklaren.  Het is makkelijk om het monumentale karakter van het gebouw extra in de verf te zetten, maar ik wou me liever concentreren op de kleine details en het minimalistisch design. Een museum als dit vraagt tenslotte om een minder doorsnee en meer creatieve aanpak. Met dat in gedachte en de leuze “less is more” focuste ik me op de kleine details, het lijnenspel en de overvloed aan licht.

English

The MACBA (Museu d’art contemporani de Barcelona), an impressive stylish and very modern building in the old city center of Barcelona is a must-see. Especially beautiful when the sunlight breaks through the large windows, filling the large white empty space with rays of light. It’s not hard to empower and show the grandness of this building. Instead, I wanted to focus on the small and minimal design. It’s a museum after all, that asks for a more ‘creative’ point of view. With that in mind, “less is more” kept going through my mind when wondering through this huge construction of white lines and emptiness.

De eerste foto’s van Vik waren genomen, maar daar moest uiteraard ook iets meer mee gebeuren dan puur online zetten en rondmailen. De foto’s van de eerste dagen van Vik smeekten erom om afgedrukt te worden. Groot of klein, maakt niet uit, zolang iedereen de mooie heldhaftige Vik maar kon aanschouwen, ook zij die geen computer hebben. Een fotoboek was de logische keuze. Tot nu toe zijn al mijn foto-albums bij Blurb samengesteld. Voornaamste reden is de gebruiksvriendelijkheid van de software, het is zelfs mogelijk om een PDF door te sturen. En voor Europese klanten print men de boeken tegenwoordig in Nederland, wat dan weer op de verzendingskosten drukt.

Maar niet deze keer. Toeval wil dat ik net voor ik aan het album wou beginnen een promo actie van MyPublisher.com zag waarbij men een album aan de helft van de prijs kon samenstellen. En bovendien viel er mij nog iets uniek op: de “Lay Flat Pages“. Voor een aanzienlijke meerprijs blijven je pagina’s mooi plat liggen, ideaal voor foto’s gespreid over twee pagina’s. Of om het foto-album plat of tafel te kunnen leggen. Het viel al snel op dat MyPublisher een pak duurder is dan Blurb, maar voor die extra prijs krijg je toch een pak betere kwaliteit. Helaas moet ik erbij zeggen dat de software niet super handig is. Voor de niet-specialisten bestaat er de ‘simple publisher’ optie waarbij je op minder dan 2 minuten een volledig album hebt samengesteld. Handig, snel en werkt verrassend goed. Een geluk dat de standaard templates best wel mooi zijn. Uiteraard kon ik daar toch geen genoegen mee nemen en ging ik in de ‘custom publisher’ modus aan de slag. Volledige creatieve vrijheid wordt er beloofd. Tot op een bepaald niveau althans. Wie de Blurb software gewoon is merkt al snel enkele vervelende gebreken op: geen hulplijnen, geen ‘snap’ functie, lastige venstertjes die telkens te voorschijn komen wanneer je op een foto klikt, de ‘controls’ die duidelijk nog wat moeten worden verfijnd. Is er dan niets goed aan? Toch wel: de auto-fit functie waardoor foto’s binnen een frame telkens volledig worden gevuld is onontbeerlijk. De layouten die mogelijk zijn, zijn uitgebreid en aanpasbaar, de software werk vlot, éénmaal je het wat gewoon bent. Na 1 avond stak het album dan ook in elkaar. Bestellen en doorsturen ging trouwens allemaal heel vlot, allemaal rechtstreeks vanuit het programma.

En dan was het eventjes wachten, want het album moest uit de Verenigde Staten komen en zou via UPS worden geleverd. Lang hoefden we eigenlijk niet te wachten, het foto-album kwam zelfs sneller aan dan de laatste keer ik iets van Blurb bestelde. Het resultaat? Verbluffend! De kwaliteit van de afdruk is binnen deze prijscategorie één van de betere die ik tot nu toe heb gezien. En de afwerking is héél erg netjes verzorgd, de kaft, de pagina’s, de rug. Zit allemaal mooi in elkaar. Wil je het resultaat ook eens bekijken? Laat gerust iets weten!

Of ik nog gebruik zal maken van MyPublisher? Ongetwijfeld! Maar wellicht alleen als er een goeie promo-actie geldig is. En niet voor té grote projecten, daarvoor is de Blurb (of eigen software) toch nog het beste!

Op de allerlaatste pagina voegde ik ook een QR-code toe, die doorlinkt naar het filmpje dat je hieronder kan bekijken. Dezelfde foto’s als in het foto-album (plus enkele extra beelden), samengevoegd en gemonteerd met ProShow Producer. In minder dan één uur geklaard: montage, exporteren naar web en renderen en branden van 4 DVD’s (om bij in het album te steken). Maar daarover later meer!

In de familie verwelkomen we een nieuwe telg: Vik, zoon van mijn zus Nele en haar vriend David. Met 51 centimeter en 3 kilogram 50 gram kwam hij gezond en wel vrijdag 14 januari op de wereld. Mama Nele stelt het goed terwijl papa David nog een beetje onwennig voor de eerste keer Vik nieuwe kleertjes aantrekt. De hele familie is super blij en erg trots en dankt alvast iedereen voor de vele felicitaties.

En peter Stijn zal ongetwijfeld nog vele foto’s mogen nemen van de kleine en o zo fotogenieke Vik. Een eerste bezoek leverde alvast de volgende beelden op: