Op vier en vijf mei hield 2-Step Dance Company uit Boortmeerbeek haar jaarlijkse dansshow te Mechelen. Wie ooit al eens zo’n voorstelling heeft kunnen bijwonen, weet dat dit telkens een wervelende show is waar niemand voor geen seconde stilstaat, met veel muziek en doorgaans weing licht. Voor de editie van 2012 werden alle registers opengetrokken. De show, getiteld “Every rose has it thorns” werd in de wereld van burlesque ondergedompeld. Van kostuum tot het waanzinnige opgebouwde decor met minstens 200 LED-lichtjes, tot in de kleinste details was alles perfect voorbereid. De voorstelling was duidelijk eentje waar maanden voorbereidingswerk aan was voorafgegaan door talloze vrijwilligers, dansers en ouders.

Samen met een aantal andere fotografen van Lenske Boortmeerbeek kreeg ik de kans om dat spektakel mee vast te leggen. Net omwille van die indrukwekkende omstandigheden en omdat aan de ouders werd gevraagd om zelf géén foto’s te nemen, lag de lat bijzonder hoog dit jaar. De zaal Theatrium waar de dansvoorstelling plaats vond staat ook niet bepaald als de meest makkelijke zaal om te fotograferen. Daarom ging ik ook al een kijkje nemen tijdens de generale repetities de avond voor premiere. Het zou me de volgende dag ook helpen om een betere hoek uit te kiezen én om tijd te kunnen reageren op onverwachte sprongen en blikvangers.

Al snel bleek dat de grenzen van het toestel weer moesten worden opgezocht om mooi belichte foto’s te krijgen. Hoewel de achtergrondbelichting erg divers en vaak erg mooi was, bleek op de dansers vaak geen tot weinig licht te staan. Vanwege de constante beweging was het ook jongleren met korte sluitertijden en een niet te groot diafragma om de dansers zo scherp mogelijk te kunnen fotograferen. En aangezien de foto’s achteraf zouden worden verkocht, ondertussen trachten iedereen zo veel mogelijk dansers te fotograferen zonder het gevoel te krijgen dat het bandwerk zou worden.

Wil je meer foto’s zien? Bekijk ze in de Facebook galerij.

De twee avonden vlogen voorbij, de geheugenkaartjes geraakten zonder problemen gevuld: Een kleine 1370 foto’s, goed voor 33,3 gigabyte aan foto’s werd bij elkaar geschoten. Na een niet al te strenge selectie bleven daar nog 810 foto’s van over die later aan 2-Step zal worden overhandigd. Op vraag van een aantal collega fotografen verzamelde ik nog wat saaie statistieken over mijn foto’s.

Somewhere on a dark and cold December evening in 2011, browsing the many inspiring projects on Kickstarter.com I discovered this project of Jenni Kowal, titled “Capturing the Nuances of Europe Through Color: A Photo book”. A long title that did catch my attention. Jenni, Philadelphia based photographer and globetrotter as she introduced herself on the project page would be studying, travelling and photographing in Europe for five months starting from January 2012. A once-in-a-lifetime project that could need some funding and support. Remembering the 3 month trip I did earlier through the South and South-East of Europe and seeing all the girls talent on her website, I did not hesitate long to give her a little support. Congratulating her when succeeding the project, I dropped her mail to let me know something in case she would find the time to visit Belgium.

And so it happened during a wet afternoon in Brussels, meeting globetrotter Jenni and her friends Conor and Erica that joined her during her last weeks on the Old Continent. Discovering Brussels myself too, we walked along some very known locations and talked about the many little differences that our countries have, waffles, photography, music and many other topics. An afternoon is always too short to have a talk and a few days in Belgium is too little to get to know all the fine details it contains. Too little time as well to make any decent pictures. The camera had a lot of trouble getting out from the bag.

Anyway, don’t hesitate to have a look at Jenni her photos on her blog and Tumblr and keep an eye on her work. Again along this way, a lot of success with all your plans Jenni, Conor and Erica. It was a pleasure to meet you all three.

PS: there is another way how you can help Jenni, next to visiting her website. Having a major weakness for all sweet things, she is looking for the perfect Belgian Waffle Recipe. Do you have the best, classical Waffle recipe and you want to share it? Let me know!

De foto’s van dit concert van Pieter Hendrix Experience (PHE) dateren ondertussen al van exact een maand geleden. Na vele pogingen om eerder nog eens een optreden te kunnen meepikken van hun, lukte dat bij hun laatste optreden in café Claude te Haacht eindelijk nog eens. Lang geleden dat ik daar overigens nog eens een voet had binnengezet bij Claude. De laatste keer moet dateren uit de tijd dat je bij Claude nog iets kon gaan eten.

PHE liet zich naar goede gewoonte weer volledig gaan tijdens de vele covers van Jimi Hendrix en een aantal eigen (en nieuwe nummers). Ze leefden zichzelf goed uit op het grote podium. Een podium waarbij ik als occasionele fotograaf ook makkelijk ongestoord kon rondlopen. Hoewel de beweginsruimte nu een pure luxe was, was de belichting dat helemaal niet. Een behoorlijk alles-over heersend licht dat continue wisselde tussen fel blauw, rood, groen en paars. De lichtmeting draaide volledig in de soep en de witbalans verloor het zo goed als elke referentie met de werkelijkheid. Om het nog wat moeilijker te maken bleek als snel dat de iso naar 5000 moest worden opgetrokken om nog iets of wat scherpe foto’s te krijgen van dat jong geweld dat geen 1 seconde kan stilstaan. Het was om die reden dan ook dat het bewerken van de foto’s even op zich liet wachten. “Het zal toch niet veel zijn” waren de eerste bedenkingen. Tot ik gisteren de foto’s toch eens deftig bekeek en er tot grote verbazing toch enkele leuke resultaten tussen zitten.

Wat denk jij ervan?

Woensdag 14 maart kreeg ik via een grote omweg langs copywriter Katrien de vraag of ik me de volgende dag ‘s avonds kon vrijmaken om een receptie te fotograferen. Niet zomaar eentje, maar wel de openingsreceptie van Boon!2012 te Aalst. In 2012 zou Louis Paul Boon 100 jaar geworden zijn en dat moet een groot feest worden. Helaas kan LP Boon het zelf niet meer meemaken, maar zijn zoon en kleinkinderen waren uiteraard wél van de partij om de grote chocolade verjaardagstaart aan te snijden.

Tiijdens de avond brachten menig auteurs hulde aan de ongetwijfeld meest bekende schrijver van Vlaanderen zowel op het podium als via video’s. Een volledig gevulde CC De Werf genoot van een afwisselende en mooi verzorgde voorstelling. Na het literaire werk mocht het oog ook wat hebben, nadat de taart werd aangesneden werd de befaamde en lichtjes beruchte Feminateek geopend. Gedurende dertig jaar verzamelde Boon foto’s van vrouwelijk naakte schoonheden. Uit de maar liefst 22.000 unieke stukken werd een selectie gemaakt en een unieke tentoonstelling in elkaar gestoken.

Naakt? Vrouwen? Uiteraard mochten die ook niet ontbreken. Aalst kent gelukkig ook échte en schone vrouwen. Toegegeven, ze waren voor deze gelegenheid uit Gent geïmporteerd, maar ze feesten wel lustig mee, iets waar zelfs het carnaval van Rio iets uit kan leren.

De krokusvakantie is gepaseerd, iedereen terug hard aan’ werk en alle zottigheid en zattigheid zou uit de Aalsterse straten moeten zijn weggespoeld. Aalst komt doorgaans voor slechts 3 redenen in het nieuws: voor de wereldvermaarde hartspecialist Pedro Brugada en de dienst cardiologie van het Aalsterse ziekenhuis, voor de uitspattingen van de burgemeester Ilse Uyttersprot én voor hét jaarlijkse carnaval. Het carnaval van Aalst heeft sinds 2010 de titel ‘werelderfgoed’ verkregen van UNESCO wat duidelijk voor de nodige toename aan kijklustigen zorgde. En jawel, dat carnaval is een met zijn momenten imposant gegeven. De tijd en het geld dat in sommige groepen wordt gestoken zal zeker niet min zijn. Maar uiteindelijk is het toch een goed excuus om zich te pletter te amuseren, zich zat te zuipen en zich eens heel goed te laten gaan. Al dan niet met de nodige satire en kritische terugblik op het voorbije jaar.

Vast staat wel dat carnaval een groot familiefeest is waar jong en oud met volle overgave aan meedoet. Als toeschouwer moet je dan weer heel wat geduld hebben. Het was opvallend dat de gaten tussen de verschillende groepen soms héél erg lang waren. Vijftien minuten wachten tussen twee groepen was geen uitzondering. Helemaal warm ingeduffeld is dat wellicht geen probleem, maar had de koude blijkbaar toch wat onderschat. Uiteindelijk tegen half acht toch besloten om het te laten voor wat het was. Voldoende foto’s genomen en er zat ongetwijfeld wel iets bruikbaars tussen. Hoewel de verwachtingen niet té hoog gespannen waren, al bij al tevreden van het resultaat.

Vorig weekend ging ik met een aantal jagers mee op jacht in Frankrijk. Het stond al lang op de verlanglijst om zo’n dag eens mee te maken, zeker met de vele jagers in de familie. Bovendien zou ik er zeker een foto kunnen nemen voor één van de opgelegde thema’s van de academie te Mechelen. Met dat in’t achterhoofd was ik vroeg mee op de baan om aan het Domaine du Marais in Noord-Frankrijk bij dageraad aan te komen.

Na een aperitief op nuchtere maag en een uitgebreid ontbijt volgde een briefing voor de 30-tal bijna uitsluitend Vlaamse jagers. Vanwege de slechte weersomstandigheden van de afgelopen dagen zouden die strenger zijn dan gewoonlijk. Rondlopen en gaan staan waar ik de beste foto’s zou kunnen nemen zat er al niet in. Omdat het ook geen evidente omstandigheden waren, had ik het fotomateriaal ook tot het minimum herleid. Hoe minder sleurwerk, hoe beter. Hoewel een mega-zoomlens wel handig zou zijn om de vogel in de vlucht te kunnen ‘schieten’, net op voorhand dat die al dan niet zou worden geraakt, was de breedhoek lens een meer verstandige keuze om me van dichtbij op de landschappen en de mensen zelf te concentreren. Geen close-ups en details van de beesten, maar wel trachten een beeld te schetsen van de jagers, de entourage en sfeer.

Het ontbijt liep behoorlijk uit en het was uiteindelijk pas tegen 12u dat de eerste schoten werden gelost tijdens de 5 geplande ‘tracks’ van die dag. Al snel viel op dat jagen nog langer meer wachten is dan ik me had kunnen inbeelden. Er werd heel wat afgeschoten, maar uiteindelijk had ik toch meer geschoten dan alle jagers bij elkaar.  Hierbij alvast een kleine impressie van de dag. Een update met meer foto’s volgt later nog in functie van academische feedback.

Heb je een download code ontvangen? Download jouw foto’s op de download pagina.

Het is al een jaar geleden dat Vik werd verwelkomd. Een jaar dat ongelooflijk snel is voorbij gevlogen en Vik al een heel stuk groter is geworden. Schattig is hij nog helemaal, maar op een geheel andere manier. Afgelopen weekend mocht hij zijn eerste kaarsje uitblazen met de grootouders en overgrootouders, meter en peter die hier uiteraard niet mochten bij ontbreken.

In plaats van blazen werd de kaars met de vingers uitgedaan, maar dat kon hem niet deren. De slagroom, die smaakte anders wél goed, zelfs moest hij zichzelf daar zo goed als helemaal mee insmeren.

De foto’s in deze post dateren al van mei 2011, het is met schaamrood op de wangen dat ik moet bekennen dat al die tijd, de foto’s van het bezoek aan de luchthaven wachtten om nog maar bekeken te worden. Niet puur vanwege tijdsgebrekt, maar meestal als ik er mij dan al wou aanzetten, kwam er toch iets tussen.

Zaterdag 14 mei 2011 trokken we met een kleine delegatie dol-enthousiaste Lenskers naar het vliegveld van Brussels Airport. Zaventem klinkt het in de volksmond. Eén van onze leden, Marc Tilkens, die op de luchthaven werkt had het zowaar in orde gekregen om de nodige toelatingen te verkrijgen om er een rondleiding te krijgen. Niet voor de hand liggend op een locatie als deze waar dagelijks duizenden passagiers passeren en de veiligheidsmaatregelen niet min zijn. De briefing was best wel uitgebreid, waar op te letten. Geen passagiers fotograferen, niet in de weg lopen, fluo vest altijd aanhouden, in groep blijven enz. Aanvankelijk zat de vrees er danig in dat we voor elkaars voeten zouden lopen op de tarmac. Maar al snel bleek dat nog mee te vallen.

We kregen de kans om foto’s te nemen rond een vliegtuig dat werd geprepareerd. Best indrukwekkend om onder de buik van een vliegtuig te kunnen doorwandelen of zo’n motor eens van nabij te bestuderen. Vervolgens stelden we ons op langs diverse plaatsen van de runway, aanvankelijk waar er werd getaxied, maar vervolgens ook op de plaats waar de take-of plaats vindt. Wellicht een droom voor vliegtuigspotters om de ijzeren vogels op luttlele meters te zien passeren. Maar ook voor iemand die niets van vliegtuigen kent, een erg fijne ervaring.

Vervolgens gingen we nog langs Sabena Technics waar het onderhoud van de vliegtuigen gebeurt. Dat liet ons toe om een vliegtuig van nog dichterbij te bestuderen en ook eens een kijkje te nemen in de cockpit.

Om helemaal in schoonheid de voormiddag af te sluiten, gingen we bovenop de oude controletoren waar we op de ballustrade een indrukwekkend zicht op de hele luchthaven kregen. De grijze ochtendlucht was ondertussen volledig weggetrokken en de witte wolken en blauwe lucht lachten ons toe… Een overzicht van de betere foto’s:

English version:

These photos date back from May 2011, when I went to visit the national airport in Brussels and have a look ‘behind-the-scenes’. Actually, the behind-the-scenes was really on the tarmac, around the embarking airplanes being prepared for their next flight. Thanks to Marc, employee at the airport and a member of the local photo community Lenske Boortmeerbeek, we got the privilege to have this highly exclusive tour. Of course there were some rules. There were some restricted areas, we had to stay together and not wander of. We always had to carry our yellow jackets, even on the bus. There were lines not to be crossed and taking photos of any traveller was strictly forbidden. No problem at all since many of us came especially for the planes. 

It was clear that taking pictures in a still rather narrow area with 20 other photographers wasn’t very easy. And it made the security from time to time pretty nervous. Many thanks for their patience and assistance as some even helped us get better angles. Although the morning started with very grayish weather, we were lucky to have the blue skies and very nice white clouds later in the morning. Highlights of the day: standing next to the runway to capture planes landing and taking of. And the beautiful view from the old (and no longer in use) control tower. 

Nog een “specialleke” om mee af te sluiten:

This photo, taken from a balloon flight above “Hageland” in Belgium during spring in 2010, recently got nominated by the Black & White Spider Awards. This award, is the leading international award only for black & white photography, with judges ranging from Tate Gallery (London), Sotheby’s Institute of Art (London), Magnum Photos (New York) and many more international acclaimed photo related organizations.

Titled ‘Hope’, I received this nomination in the category ‘Nature‘.

This is my second nomination in this contest. Last year, ‘Framed‘, got a nomination in the category silhouette.

English version below

De avond (en nacht) voordien werd er nog geducht gefeest op de Dijlefeesten te Mechelen. Terwijl de meeste feestvierders de volgende dag wellicht nog in hun bed lagen of stilletjes aan het ochtendgloren aanschouwden, kwam er vanuit Vilvoorde een groot stalen monster het station van Mechelen binnengerold. Het was ook op pas vroeg in de ochtend dat me dit werd getipt, maar voor zo’n kans sta je uiteraard maar al te graag op.

Niet goed wetende wat te verwachten, zat ik als eerste al klaar op perron 2 te Mechelen. Het zou nog 15 minuten wachten zijn tot de stoomtrein zou arriveren, maar toeristen of liefhebbers waren nog helemaal niet te zien. De stille hoop om de trein vanop een leeg perron te kunnen fotograferen werd echter snel de kop ingedrukt, toen al druppelgewijs de ene fotograaf na de andere, al dan niet met kind of kleinkind op de uitkijk kwam staan. Daar ging mijn plan.

Het was alsof de tijd even bleef stilstaan wanneer met de nodige stoom en het onvermijdelijke lawaai de stoomtrein Mechelen station binnenreed. Vijftien minuten zou de trein hier stationneren om vervolgens de reis verder te zetten richting Dendermonde. Meer dan voldoende tijd om het langs alle kanten te aanschouwen, hoewel er telkens meer en meer mensen zich rond de locomotief drongen. Foto’s nemen vanop perron 2 bleek al snel geen verstandige keuze te zijn. Bovendien hinderde het perron het mooie zicht op de grote wielen en het statige ijzerwerk. Veranderen van perron was een verstandige keuze: een veel mooier zicht en het gaf zelfs de mogelijkheid om de trein met minder storende objecten te fotograferen. In plaats van de “hey, gaat eens opzij” van perron 2, werd er op perron er wel met iets meer respect gehandeld en op vriendelijke manier gebaren uitgewisseld om een stapje opzij te zetten. De wat oudere man met voor minstens een paar duizend euro aan fotogerief, dwingt nog het meeste respect af .Hij is niet eens een fotograaf maar in de eerste plaats een treinspotter. Ja-knikken en ondertussen niets begrijpen van alle nummers, namen en bestemmingen die hij vanuit zijn hoofd weet op te noemen. Ieder zijn hobby.

English

The night before I was attending a late party in the center of Mechelen, but while other party goers were most likely still in their bed, this huge monster of steel and steam arrived in the railway station of Mechelen. I was tipped very late about it’s arrival, but this unique moment couldn’t be missed of course.

Although I was 15 minutes early and at first there seemed to be no other photographers waiting for this steam train to arrive, the platform was filled with all different kind of people in absolutely no time. The plan of photographing the train with an empty platform wouldn’t be possible. But standing on platform 2 wasn’t a wise choice as it noticed very soon. First of all because of the crowd, secondly: you can’t see the beauty of the wheels and all the hot iron when the platform blocks out it’s view. 

I fast changed to the other platform where I had a much better view and where other people were much more friendly too. On the other side, people were not asking to get out of the way, they were rather saying, or even shouting it.  After the train left, I had a small conversation with an older man with a very decent camera. Not a photographer as it seemed, but a ‘train spotter’. Talking in terms of numbers and timetables, I nodded my head and wished him a good day.