Moonclub is een concept party georganiseerd door Tailormate dat drie maal per jaar in de regio van Mechelen wordt georganiseerd. Een verschil met andere ‘doordeweekse’ party’s is dat deze van Moonclub telkens rond een thema worden georganiseerd. Met een leeftijdsgrens van 21 jaar en een duidelijke dresscode mag je je verwachten aan een wild feestje in een onverwachte setting.
Deze editie werd volledig opgebouwd in de setting van een supermarkt. En op de details werd niet bespaard: de zaal stond vol met koeltogen, de kassa was een échte kassa, aan de ingang en uitgang de typische shop poortjes en winkelkarretjes werden gebruikt als kleine tafels…

Interesse in de volledige editie van Moonclub? Check www.moonclub.be

 « prev      1   2      next »  
(21 Photos)

Wanneer de dansers en vele danseressen optreden in Mechelen mag je je telkens aan een wervelende show verwachten. Zo voldeed het optreden in het TheAtrium te Mechelen weer volledig aan alle verwachtingen: van jong tot oud deed mee. Voor de pauze kwam iedere groep aan bod en kregen we een wervelende mengelmoes van allerlei dansstijlen. De allerkleintjes super schattig, de ouderen al iets minder soepel maar iedereen deed ontzettend hard zijn best en genoot ervan om op het grote podium voor een uitverkochte zaal te kunnen optreden.
Na de pauze werd naar goede 2-step gewoonte de 2-Step Dance Crew ingezet om aan de hand van een verhaal het beste van hun kunnen te laten zien. Deze keer speelde het verhaal zich in Hollywood sfeer af met een show getiteld ‘where no one has gone before’.
Zoals de afgelopen jaren werd ik gevraagd om de show mee te fotograferen. Doel: goede foto’s nemen en proberen alle deelnemers minstens één keer goed op foto te krijgen zodat de ouders de show niet constant zouden verstoren met allerlei compactjes en smartphone schermjes. Samen met nog enkele fotografen van Lenske Boortmeerbeek nemen we deze zware opdracht telkens met veel plezier aan. Alhoewel het na een klein incident met de eigenaar van de zaal er eerst naar uit zag dat ik er dit jaar niet zou mogen bij zijn, werd ik gelukkig wel gesteund door de 2-Step Crew.

Heb je zin om na het bekijken van deze foto’s je ook aan te sluiten bij 2-Step? Bekijk dan zeker hun website. Op zoek naar meer foto’s van deze voorstelling? Kijk eens op hun Facebook pagina.

In het kader van de opleiding fotografie aan IKA Mechelen moet een presentatie worden gegeven over een fotograaf naar keuze. Ik koos hiervoor voor de Belgische, franstalige fotografe Anne Sophie Costenoble. Aan deze kant van de taalgrens nog niet zo bekend, al begint haar naam links en rechts wel door te sijpelen. Ik leerde haar werk kennen tijdens het fotofestival te Kaunas, Litouwen waar zij samen met andere fotografen uit het Collectief Caravane in de kijker werd gezet. Gaandeweg leerde ik haar werk beter kennen, wat ondanks de beperkte portfolio meer en meer indruk op me maakte. De duidelijk heel erg persoonlijke foto’s spreken mij aan, de details die in beeld worden gebracht vertellen een verhaal zonder in één keer alle geheimen prijs te geven. Er hangt duidelijk poëzie in de lucht en haar foto’s waden soms in een mysterieuze sfeer die ruimte laat tot eigen interpretatie.
Met andere woorden: je moet haar werk zeker eens bekijken. En ideaal om het in de academie eens over haar werk te hebben. Kwestie ook van wat tegengewicht te brengen tegenover alle gerenommeerde oudere fotografen die anders de revue passeren.

Ter voorbereiding van de presentatie stuurde ik haar een mail met enkele vragen die ze met veel plezier uitgebreid beantwoordde. Deze kan integraal in onderstaand document worden herlezen. Vind hierin ook de slides uit de presentatie, weliswaar zonder mijn uitleg en zonder de foto’s uit haar reeksen. Hiervoor verwijs ik je door naar haar website: www.ascostenoble.be

Een falende back-up en een nijpend tekort aan giga- en terrabytes op de computer zorgde ervoor dat de harde schijf en foto collectie dringend moet worden opgekuist. Meer dan 10.000 foto’s vlogen zo al resoluut in de prullenbak, vooral foto’s uit mijn beginperiode waar ik wellicht nooit nog iets mee zou aanvangen.

En dan kom je af en toe van die vergeten foto’s tegen. Zoals deze twee pogingen om een grote panorama te nemen. Met gigapixels als die van Parijs of Londen in het achterhoofd, probeerde ik hetzelfde tijdens een korte reis naar Barcelona in 2011.  Uiteraard niet op de manier zoals het zou moeten, geen statief, geen hdr-technieken: gewoon schieten en we-zullen-wel-zien.

De eerste poging werd ‘s morgens genomen op het balkon van het hotel waar de verschillende balkonnen geleidelijk aan werden opgewarmd door de opkomende zon. Enkele vroege voegels op het balkon, veel drogende kledij en nog meer airco installaties, een beeld dat me in lichte mate doet denken aan Flatlife en waar je zonder veel moeite verhalen van burenruzies of amoureuze vehoudingen tussen buren ziet ontstaan.

Bekijk op Gigapan

Een gigapixel is het nooit geworden, met een resultaat van ‘slechts’ 0,11 gigapixel. Goed genoeg voor 20000 pixels op 5450 of zo’n 170 centimeter  breed op 300 dpi. Een schril contrast met de 320 gigapixel van de grootste ter wereld, uit Londen.

Tot zover de cijfers. Een tweede poging werd genomen tijdens een nog moeilijker moment van de dag: pal op de middag tijdens een niet zo’n aangename hitte. De warmte zorgde voor een mist van warmte en smog die zich lichtjes boven de stad nestelde, waardoor alles dat in de verte lag onscherp werd. Achter een boom verbergt zich de Sagrada Familia, meer dichtbij de duizenden appartementterassen.

Bekijk op gigapan

Vanaf volgend jaar zal Vik het paasei rapen ongetwijfeld moeten delen met kleine zus Anna. Nu genoot hij nog volop van de zoektocht en de heerlijk zoete opbrengst. Mits een klein beetje hulp werden alle eitjes gevonden, de ene al iets makkelijker dan de andere.

Vik is blij met zijn nieuwe fiets. Een ‘echte’ deze keer, ‘zonder kleine wieltjes’ zegt hij fier. Om de fiets nog meer compleet te maken kreeg hij er ook een flashy groene fietsbel bij waarvoor hij maar al te graag hielp om die mee te bevestigen.

De fiets werd uiteraard vakkundig uitgetest of deze wel kindvriendelijk genoeg is.

Op 22 februari 2013 kwam er voor Vik een klein zusje bij: Anna.

Drie kilogram en negenenveertig centimeter groot. Mama Nele en Papa David heel fier en blij, net zoals de rest van de familie…

Mogelijk nog meer interessant dan de carnavalsstoet zelf tijdens Aalst Carnaval, is het publiek dat geduldig wacht. Wacht en wacht, tot de verveling compleet toeslaat terwijl die urenlange stoet als een slakkengang door de straten kuiert. Jong, oud, ongeacht welke nationaliteit, tijdens Carnaval zijn alle blikken op straat gericht.

Wat ik heb onthouden van Aalst Carnaval vorig jaar was dat  het verschrikkelijk slecht weer was, maar dat dit alsnog kleurrijke foto’s opleverde. Een andere constante vergeleken met dit jaar: hoe later op de dag, hoe zatter het volk, maar ook hoe beter de groepen die de revue passeren.

In deze reeks een greep uit de foto’s die werd genomen van de carnavalvierders zelf, die dit jaar moedig de koude trotseerden.

Les Cousins is lokaal collectief die zich inzetten voor originele en kwaliteits cultuuractiviteiten in en rond Haacht. Eerder organiseerden ze al een fuif waarbij de inkom werd betaald met tweedehandskledij en staken ze een heus filmfestival in elkaar. Met de opbrengst van voorbije activiteiten organiseerden Les Cousins op 29 september een rockfestival. Mét succes.

De line-up was niet min: Great Mountain Fire, Ester&Fatou, Pieter Hendrix Experience, The Deer Friends, Tin Man Tourettes, Sunday’s Ghosttown, The Devilles, Citizens, The Millicents. Enkele grotere namen en dat voor slechts vijf euro! Je moet al goed gek zijn om hier niet bij te willen zijn.

De eerste paar groepen moest ik helaas missen en bij de laatste groep moet ik bekennen dat mijn vingers en tenen het behoorlijk koud hadden en ik liever dichtbij het Boretti vuur bleef staan. Maar de sfeer zat er zonder enige twijfel de ganse dag goed in! De groepen moesten niet veel moeite doen om het publiek op hun hand te krijgen. Niet moeilijk met een presentator die tussendoor al eens als Obama “Yes, we Can”-gewijs de volgende groep aankondigde of met het publiek een “1-2-3-piano” spel startte.

De organisatoren van One Festival schreven weer een beetje geschiedenis in Haacht.  Het was een groot plezier om hiervan getuige te zijn en van het festival foto’s te kunnen nemen.

Een meer uitgebreide fotoreportage kan je bekijken in deze Flickr-galerij.