English version below
De avond (en nacht) voordien werd er nog geducht gefeest op de Dijlefeesten te Mechelen. Terwijl de meeste feestvierders de volgende dag wellicht nog in hun bed lagen of stilletjes aan het ochtendgloren aanschouwden, kwam er vanuit Vilvoorde een groot stalen monster het station van Mechelen binnengerold. Het was ook op pas vroeg in de ochtend dat me dit werd getipt, maar voor zo’n kans sta je uiteraard maar al te graag op.
Niet goed wetende wat te verwachten, zat ik als eerste al klaar op perron 2 te Mechelen. Het zou nog 15 minuten wachten zijn tot de stoomtrein zou arriveren, maar toeristen of liefhebbers waren nog helemaal niet te zien. De stille hoop om de trein vanop een leeg perron te kunnen fotograferen werd echter snel de kop ingedrukt, toen al druppelgewijs de ene fotograaf na de andere, al dan niet met kind of kleinkind op de uitkijk kwam staan. Daar ging mijn plan.
Het was alsof de tijd even bleef stilstaan wanneer met de nodige stoom en het onvermijdelijke lawaai de stoomtrein Mechelen station binnenreed. Vijftien minuten zou de trein hier stationneren om vervolgens de reis verder te zetten richting Dendermonde. Meer dan voldoende tijd om het langs alle kanten te aanschouwen, hoewel er telkens meer en meer mensen zich rond de locomotief drongen. Foto’s nemen vanop perron 2 bleek al snel geen verstandige keuze te zijn. Bovendien hinderde het perron het mooie zicht op de grote wielen en het statige ijzerwerk. Veranderen van perron was een verstandige keuze: een veel mooier zicht en het gaf zelfs de mogelijkheid om de trein met minder storende objecten te fotograferen. In plaats van de “hey, gaat eens opzij” van perron 2, werd er op perron er wel met iets meer respect gehandeld en op vriendelijke manier gebaren uitgewisseld om een stapje opzij te zetten. De wat oudere man met voor minstens een paar duizend euro aan fotogerief, dwingt nog het meeste respect af .Hij is niet eens een fotograaf maar in de eerste plaats een treinspotter. Ja-knikken en ondertussen niets begrijpen van alle nummers, namen en bestemmingen die hij vanuit zijn hoofd weet op te noemen. Ieder zijn hobby.
English
The night before I was attending a late party in the center of Mechelen, but while other party goers were most likely still in their bed, this huge monster of steel and steam arrived in the railway station of Mechelen. I was tipped very late about it’s arrival, but this unique moment couldn’t be missed of course.
Although I was 15 minutes early and at first there seemed to be no other photographers waiting for this steam train to arrive, the platform was filled with all different kind of people in absolutely no time. The plan of photographing the train with an empty platform wouldn’t be possible. But standing on platform 2 wasn’t a wise choice as it noticed very soon. First of all because of the crowd, secondly: you can’t see the beauty of the wheels and all the hot iron when the platform blocks out it’s view.
I fast changed to the other platform where I had a much better view and where other people were much more friendly too. On the other side, people were not asking to get out of the way, they were rather saying, or even shouting it. After the train left, I had a small conversation with an older man with a very decent camera. Not a photographer as it seemed, but a ‘train spotter’. Talking in terms of numbers and timetables, I nodded my head and wished him a good day.